fot: kleinman - flickr

Przejrzyście, konsekwentnie i rozważnie  napisany kod naprawdę jest czymś pięknym dla oczu programisty. Niestety spora część osób które tworzą swoje pierwsze  aplikacje czy to internetowe czy desktop-owe już nie te do szuflady ale w zamyśle przynajmniej przeznaczone do puszczenia w świat tworzą kod bez namysłu i przynajmniej ogólnego, wcześniejszego rozplanowania. Oczywiście umiejętności planowania i ponownego użycia kodu przychodzą z czasem ale czemu nie uczynić tego procesu szybszym i oszczędzić sobie wiele czasu i nerwów na pisaniu po raz 30 tej samej aplikacji tylko dlatego że było to szybsze od modernizacji.

Sam gdy zaczynałem programować nawet w obiektowych językach pisałem kod liniowo i nie zastanawiałem się za bardzo nad tym czy podobny fragment napisałem już wcześniej kilka razy. Pamiętam jak pisałem pierwszą większą rzecz w php, rozbudowane bazy danych itp. a kod całego serwisu leciał ciurkiem w jednym pliku. Dla tych co jeszcze żyją w złudzeniu że jest to wygodne bo ma się wszystko pod ręką i nie trzeba skakać po plikach mam tylko dwa słowa: NIE JEST.

Jedną z najważniejszych rzeczy w pisaniu schludnego i zrozumiałego kodu jest konsekwentne, intuicyjne oraz dokładne nazewnictwo. Tyczy się to zarówno nazw plików, klas, funkcji, zmiennych oraz w przypadku stron selektorów css. Jeśli rozdrabniasz system na komponenty i główne systemy oraz trzymasz ich kody w osobnych plikach najlepiej nazywaj je tak by od razu było wiadomo o co chodzi np. plik oraz komponent odpowiedzialny za łączenie z bazą danych w nim zawarty oznacz jako sterownik_bazy i sterownik_bazy.komponent.php, a kod odpowiedzialny za ładowanie poszczególnych klas czy funkcji jako loader.system.php. Raz że takie nazewnictwo ułatwi Ci wprowadzanie zmian oraz umożliwi automatyzacje wielu procesów, możesz na przykład automatycznie ładować zawartość wszystkich plików o rozszerzeniu komponent.php z konkretnego folderu. Podobnie możesz wykorzystać np. w php nazwy klas by były identyczne jak nazwy plików a potem wraz z automatycznym includem od razu tworzyć obiekty nie martwiąc się o nic i wszystko zostawiając w rekach skryptu. Pomijając już zalety odpowiedniego nazwenictwa przy automatyzacji różnych procesów ma ono także wiele zalet dla samego programisty. Spora aplikacja ma czasem setki zmiennych i jeśli mają nazwy w stylu „a” albo „zmienna1″ po pewnym czasie bez przestudiowania towarzyszącego im kod nie będziesz wiedział do czego służą i co przechowują. Tworzenia zmiennych o dłuższych nazwach może z początku wydawać się meczące i niewygodne ale po pewnym czasie docenisz te 5 sekund poświęconych na dodanie 10 znaków do każdej nazwy. W całym nazewnictwie, od klas aż po zmienne trzymaj się także jednolitego systemu, albo wszystko małymi literami z „_” pomiędzy wyrazami albo każdy wyraz zaczynaj od wielkiej litery i nie rób odstępu między nimi. Wybór należy do Ciebie, rób tak by było Ci wygodnie ale za wszelką cenę bądź konsekwentny w tym jak nazywasz poszczególne elementy programu. Staraj się tez nie używać znaków nie łacińskich, co prawda sporo języków je akceptuje ale dla pewności nie ma sensu ryzykować.

Niesamowicie przydatną choć tak często pomijaną zaletą zdecydowanej większości języków są komentarze. Jeśli wydaje Ci się że skoro piszesz coś tylko dla siebie i nikt nie będzie współtworzył kodu więc nie ma potrzeby użycia komentarzy i opisywania skrupulatnie każdego kawałka kodu jesteś w błędzie. Gdy po miesiącu spojrzysz do kodu na parę tysięcy linii i nic nie będziesz miał opisane wiele czasu zajmie Ci znalezienie odpowiedniego elementu i rozgryzienie jak działa konkretny fragment kodu.

Formatowanie tekstu to nie tylko zmiana czcionki w wordzie. Gdy piszesz kod aplikacji dobre jego sformatowanie naprawdę daje sporo czytelności. Stosuj wcięcia tak by ukazać hierarchie w kodzie.

Absolutnie najgorszą rzeczą jaką można zrobić zwłaszcza w większych aplikacjach jest mieszanie warstw widoku oraz logiki. Nigdy nie mieszaj tego co wyświetlasz użytkownikowi oraz tego co obliczy co mu wyświetlić. Konsekwencje takiego kodowania widać chyba najwyraźniej w aplikacjach webowych gdy mieszasz kod html-a i np. php. Do przekazywania danych pomiędzy warstwami używaj czegokolwiek, może to być klasa, zmienne, gotowy system szablonów, choćby poczta polska ale nigdy nie mieszaj tego. Rozgraniczenie warstw daje Ci tą przewagę że zmiana interfejsu użytkownika nie ma nic wspólnego z działaniem aplikacji tak samo jak zmiana algorytmu nie wymaga ingerencji w interfejs.

Stworzenie kodu który będzie czytelny i przyjazny dla programisty zajmuje o wiele więcej czasu niż pisanie bez zachowania zasad które opisałem. Nie jest to czas niewiele dłuższy, jest czasem nawet 10 razy dłuższy i cały proces bardziej męczący jednak przy rozwijaniu aplikacji już przy pierwszym uaktualnieniu zwróci Ci się on z olbrzymią nadwyżką.

szablon - 1

Wybór kolorów strony internetowej, plakatu czy wizytówki to często spore wyzwanie. Prezentuje zbiór przydatnych miejsc i narzędzi które pomogą nam wybrać ładne kolory do naszych tworów.

Kolory są bardzo ważne, wie o tym chyba każdy. Ich dobór jest jednak tak ciężki ze względu na ilość czynników które muszą zostać wzięte pod uwagę. Kolory prócz tego by pasowały do siebie wzajemnie muszą jeszcze pasować to typu i charakteru publikacji. Strona instytucji charytatywnej raczej nie będzie dobrze prezentować się w ostrych różach, ciemnych tłach i zielonych napisach. Umiejętność wykorzystania koloru da Ci także możliwość sterowania wzrokiem czytelnika, umieszczając ważne informacje w jaskrawych, kontrastowych ramkach przykujesz jego uwagę do tego miejsca. Pamiętać trzeba także o równowadze pomiędzy efektywnością a wygodą. Jeśli Twoja strona zawiera wielkie ilości tekstu w jednym miejscu jak np. długie artykuły wygodniej będzie się czytało ciemne napisy na jasnym tle.

Przydatne narzędzia online:

1. http://www.colourlovers.com/
2. http://www.colorblender.com/
3. http://www.colorexplorer.com/
4. http://colorschemedesigner.com/

Dodaje także od siebie archiwum zawierające kilka plików psd. Jedyne co musicie zrobic to wybrac szablon a następnie wybrać warstwę hue and saturation nazwaną USE THIS i pobawic się parametrami.

http://www.speedyshare.com/261498327.html

fot: Aaron Escobar™ - flickr

Super zdjęcie, wygląda niesamowicie, niebo wklejone z innego, widać że sporo warstw użyto, kolory powyciągane i powykręcane na maxa więc trzeba zgnoić bo PHOTOSHOPED! Ale czy mocna obróbka zakrawająca o fotomontaż to zbrodnia?

Spotkałem się już z wieloma bardzo nieprzychylnymi opiniami na temat fotografii które mimo iż były naprawdę świetne i zapierały dech w piersiach tylko dlatego że nie były czyste a tuningowane w szopie. Owszem gdy ogląda się większość amatorskich popisów co chyba najmocniej widać na „gotyckich” fotkach 13-nastek które wykręcając kontrast ile tylko ich oprogramowanie pozwoli, dodając motyle, pajęczyny i inne duperele chcą pokazać jakie są super mroczne na swoim portrecie robionym komórką ma się ochotę błagać o zakaz obróbki zdjęć. To samo tyczy się HDR-ów z których zostaje tylko plątanina linii o różnych kolorach i zero światłocienia. Dlatego nie dziwie się kompletnie że przeciwnicy sporej ingerencji w zdjęcie mogą godzinami serwować gigabajty takich zniszczonych obrazów jako argumenty popierające ich zdanie. W zatrważającej większości mają oni racje ale niestety idąc takim tokiem myślenia trzeba byłoby zakazać tworzenia czegokolwiek bez dyplomu ASP. Fakt iż w internecie każdy może opublikować co tylko chce tworzy sytuacje gdzie prócz setek tysięcy dupiato przerobionych zdjęć mamy także różowiutkie strony i blogi 13-nastek na które się nie da patrzeć, miliardy komórkowych portrecików na naszej klasie, pełno renderów teapota z standardowym shaderem i google wie ile jeszcze rodzajów twórczych porażek. To jasno mówi nam że w każdej dziedzinie znajdują się ludzie którzy ją kaleczą a dziś przy takiej popularyzacji web dwa zerowych galerii i łatwości stworzenia czegokolwiek mamy po prostu większy tego wysyp niż kiedyś. Mam nadzieje że udało mi się przekonać osoby które dotychczas być może zwyczajnie nie widziały dobrego PHOTOSHOPED.

Zostaje jednak jeszcze 2 kategoria przeciwników, czyli ludzie nazywający siebie „konserwatystami”. Umieściłem ten ich piękny epitet w cudzysłowie bo myślenie że komputerowa obróbka to fake-owanie zdjęć to jakiś wymysł dzieci Neostrady jest delikatnie mówiąc głupie. Pewnikiem gdybym zapytał takiego „konserwatystę” dlaczego szopa nazywa się cyfrową ciemnią popatrzyłby na mnie jak na dziwaka i nie za bardzo wiedziałby co odpowiedzieć. Sporo osób które są być może za młode by znać fotografię sprzed czasów CMOS-a i wojen na megapiksele bądź owszem robiły zdjęcia analogiem ale ich przygoda kończyła się na naciśnięciu spustu i oddaniu filmu do wywołania to właśnie „konserwatyści”. Krótko mówiąc nie mają pojęcia że bawiąc się czasami, maskami z kartonu, przesunięciami papieru można zrobić w ciemni wręcz magiczne sztuczki o których wykonaniu w szopie większości super hiper mega pro grafikom się nie śniło. Serio obróbka, zabawa kontrastami, kolorami a nawet fotomontaże są starsze nawet niż pomysłodawcy szopa i to o wiele lat. Już podczas WWII usuwano z fotografii osoby których istnienie chciano zmazać z kart historii, może nawet wcześniej ale nie znam takich przypadków. Tak naprawdę to w tradycyjny sposób można zrobić nawet więcej choćby dzięki temu że większość dobrych filmów ma o wiele większa rozdzielczość niż nawet najlepsze dziś cyfrowe aparaty małoobrazkowe.

Wielu światowej sławy fotografików uznało już photoshopa jako nic innego jak kolejną rzecz która może sprawić by fotografia byłą bardziej wyjątkowa, traktują go podobnie jak filtr na obiektyw czy blendę lub softboxa czyli po prostu jako narzędzie fotografa. Jednak wiedzą także by tak jak w przypadku blendy czy filtru używać narzędzia tylko wtedy gdy jest potrzebne.

fot: Andy Ciordia - flickr

Sam kiedyś chciałem znaleźć coś takiego więc czemu nie napisać tego teraz dla innych? Przedstawiam mały kurs grafiki 3d w oparciu o maxa. Chcę się bardziej skupić na samym procesie tworzenia niż na konkretnych przykładach więc nie jest to zbiór tutoriali w popularnej formie. Zapraszam!

W ramach wstępu chciałbym zaznaczyć że jest to wytwór skierowany do użytkowników którzy posiadają podstawową wiedzę i zaglądali choć raz do maxowego helpa oraz wykazują przynajmniej dobrą samodzielność. W kursie nie będzie zatrzęsienia gotowych rozwiązań a raczej wskazówki jak do czegoś dojść bo wiem z doświadczenia że jeśli przeczytasz o danej funkcji w tutorialu i zastosujesz ją tylko dlatego że tak jest w nim napisane to zapomnisz i o niej i o jej działaniu na dzień następny z kolei jeśli sam do niej dobrniesz i zrozumiesz działanie zostanie Ci do do śmierci.

1.Przygotowanie miejsca pracy

Jak wiadomo gdy pracuje się w wygodnych warunkach praca idzie szybciej, przyjemniej i generalnie czujesz się bardziej komfortowo. Jeżeli posiadasz 2 monitory to jest już bardzo fajnie. Drugi monitor to naprawdę gigantyczna różnica. W takim ustawieniu spokojnie możesz mieć wszystkie viewporty na jednym ekranie a command panel, material editor, main toolbar i pozostałe elementy na dodatkowym.

By pracowało się wygodniej dostosuj program do swoich potrzeb, jeśli zajmujesz się głównie modelowanie to nie potrzebne Ci paski narzędzi reactora itp. W preferencjach maxa możesz zmienić wielkośc ikon co z całego serca polecam, obszar roboczy robi się ciut większy. Zobacz z którym schematem kolorów pracuje Ci się lepiej (Customize – > Custom IU and Defaults Switcher). Kolejną przydatną rzeczą są listy modyfikatorów. W zakładce Command Panelu „Modyfy” możesz dodać między rozwijaną lista modyfikatorów a polem stosu przyciski z najczęściej używanymi modyfikatorami w tym celu zbadaj wszystkie zakamarki menu które kryje się pod ostatnią ikonką pod polem stosu (Configure Modyfier Sets). Resztę zmian pozostawiam Wam ale myślę że na tym etapie można już przystępować do pracy i wszystko nam pasuje w zmodyfikowanym interfejsie.

2.Zaczynamy nauke

a. Wstęp

Gdy zabierasz się do przerabiania pierwszych tutoriali staraj się wybierać te jak najbardziej wyspecjalizowane. Nie ucz się 20 rzeczy na raz tylko ustal sobie że teraz uczę się modelowania i przerabiasz wtedy tutoriale o modelowaniu a nie makeing-of’y całych scen. Zaczęte tutki staraj się także zrobić do końca ale nie jak bezmyślne zombie krok w krok za tutorialem ale dodaj coś od siebie. Nie mówię tu o tym by nie zwracać uwagi na to co jest zamieszczone w kolejnych krokach ale o przejmowaniu kontroli nad modelem i robienie czegoś po swojemu gdy tylko czujemy że dany krok dobrze rozumiemy i jesteśmy w stanie wykorzystać opisane w nim techniki w innych scenach. Zdać sobie musisz sprawę że tutorial o modelowaniu fiata 500 nie ma Cię nauczyć modelowania fiata 500 a raczej zrozumieniado czego dana technika jest stosowana i jakie daje efekty.

b. Modelowanie

Zaczynając naukę modelowania zaczynaj od tutoriali prezentujących konkretną technike modelowania i skupiających się na bardzo wąskiej grupie jej elementów, dopiero gdy poznasz podstawowe techniki modelowania rozglądnij się za tutorialami wykorzystującymi więcej technik naraz.

Jednymi z najważniejszych rzeczy związanych z modelowaniem i tworzeniem realistycznych modeli są proporcje, poprawna siatka oraz uwzględnienie właściwości materiału z którego rzeczywisty obiekt jest wykonany. Właściwe proporcje to trudna sprawa zwłaszcza gdy nie dysponujemy konkretnymi wymiarami. Przy ich zachowaniu pomocne stają się fizyczne jednostki w programie (Customize -> Units Setup) dzięki czemu łatwiej odnieść się do skali. Dobrze zaprojektowana siatka to tak naprawdę temat bardzo giętki ponieważ zasada głosi że wszystkie polygony inne niż czworokątne po użyciu MeshSmooth robią z siatki istne pobojowisko i wyginają ją nienaturalnie ale z czasem nauczysz się tak wstawiać trójkąty i pięciokąty by i one dobrze wyglądały. Uwzględnienie fizyki materiału natomiast wymaga dokładnego przypatrzenia się otaczającej Cię rzeczywistości, pamiętaj że opony samochodów uginają się  pod ciężarem, na kocu rzuconym na kanapę tworzą się fałdy i zgięcia podobnie jak w przypadku obrusu na stole.

Oto linki do kilku tutoriali wartych uwagi, więcej znajdziecie przeglądając serwisy w których zostały zamieszone.

1. Podstawy PolyModeling’u
2. Podstawy PolyModeling’u 2
3. Podstawy PolyModeling’u 3
4. PolyModeling
5. PolyModeling 2
6. PolyModeling 3
7. Technika: Chamfer

To tyle w części pierwszej. Postaram się niebawem opublikować kolejne.

Jeśli macie jakiekolwiek pytanie, sugestie lub zastrzeżenia gorąco zapraszam do komentowania.

fot: ForestForTrees - flickr

Krótka historia (standardowo) + sposoby na zdobywanie zleceń + jak nie zostać niewolnikiem, czyli tak znów pokazuje jaki ze mnie przemądrzalec.

Początki zawsze trudne to wiedzą wszyscy ale czemu sobie nie ułatwiać życia co nie? Z takim podejściem zawsze żyłem i dalej w sumie takowe mam. Gdy siedzisz przed kompem i ciągle czytasz na forach pytania w stylu „ile wziąć za projekt” pewnie zżera Cie myśl że albo potrafisz tyle co koleś co o to pyta albo jesteś lepszy to z jakiej racji on może zarabiać a Ty nie. No właśnie przecież masz do tego pełne prawo. Niestety przebić się przez gąszcz całej graficznej szarańczy nie jest łatwo i o pierwsze zlecenie czasem trudniej niż o wejście z kałachem do białego domu.

W moim przypadku pierwsze zlecenie udało się wyłapać przez tak strasznie znienawidzonego przez moją osobę digarta. Otóż pewnego dnia dostałem maila z pytaniem czy nie byłbym zainteresowany zrobieniem kilku wizualizacji. Zlecenie się udało wyśmienicie i nawiązała się pewna współpraca. Potem szło już z górki i teraz szczerze mówiąc nie mogę narzekać na bezrobocie.

Digart i jemu pochodne nie jest oczywiście jedynym miejscem gdzie złapiesz fuchę ale serio warto tam zamieścić swoje najlepsze robótki w celach reklamowych. Jeśli wykorzystujesz takie serwisy w tym właśnie celu to pamiętaj o częstych aktualizacjach by być po prostu widocznym pośród reszty dodawanych obrazów. Kolejną ciekawą możliwością którą stosował z kolei mój kumpel jest wydrukowanie sobie z 50-100 ulotek nie za wielkich i poroznoszenie ich zwyczajnie i po chamsku po centrach handlowych co wbrew pozorom daje nawet nie najgorsze rezultaty. Radzę również przejść się do agencji reklamowych i podobnych firm i zapytać czy nie szukają grafika.

Dobra, dostaliśmy pierwsze zlecenie. Co dalej? Po pierwsze staraj się pracować na umowie bo raz że masz pewnego rodzaju zabezpieczenie a dwa że masz wtedy szanse na otrzymanie listu polecającego co jest kolejną ważną kartą przetargowa na przyszłość. Zwróć uwagę że pracując jako freelancer powinieneś wziąć za robotę więcej i to nawet sporo niż gdybyś miał umowę o prace. Skoro już jesteśmy przy pieniądzach to pracuj zawsze na takim procencie swoich możliwości by było to współmierne do tego ile klient płaci. Jeśli zrobisz wizualizacje mieszkania za 300 zł i postarasz się ze wszystkich sił dając pijawce super rendery za grosze nie dość że spalasz się u niego finansowo na przyszłość to jeszcze jakby nie było zabijasz trochę rynek. Serio, jeśli nie dostajesz za robotę naprawdę dobrej sumki to nawet się nie angażuj w projekt jakoś osobiście, zrób tak jak chce klient z jakością za jaką płaci, dopiero gdy sumka jest naprawdę ładna wrzucaj swoje propozycje i oddaj prace z której będziesz dumny. Zawsze miej taką granice że jeśli robisz coś za kasę nie wykorzystuj 100% swojego potencjału bo to normalny biznes a w biznesie nie wykłada się od razu wszystkich kart na stół.

Sprawa kolejna czyli traktowanie klienta. Wiadomo pierwsze zlecenie to człowiek chcę wypaść jak najlepiej ale to nie jest do końca dobra metoda. Pamiętaj że nie jesteś NIEWOLNIKIEM i nie czekaj z wywieszonym jęzorem na mail od klienta w którym zamieścił po raz 100 listę poprawek, jeśli on co chwile coś zmienia podnoś stawkę bo pracy przybywa no to i w portfelu powinno być więcej.

fot: BillDenney - flickr

Czyli mierz siły na zamiary. I nie chodzi to bynajmniej o nie podejmowanie wyzwań graficznych czy stawianie sobie nisko poprzeczki.

Jak zaczynałem zabawę z 3d strasznie byłem podjarany szczegółowymi, rozbudowanymi i realistycznymi scenami ale jako że byłem dupa a nie grafik raczej nie było możliwe bym stworzył od razu coś co zachwyci cały świat. To oczywiście banał, oczywistość sama w sobie ale śmiesznie długo aktualna patrząc w skali całej graficznej „kariery”.

Jeśli dopiero zaczynasz i od Twojego dziewiczego uruchomienia softu minęły 2 tygodnie a masz zaczętych a nie skończonych 200 projektów to jest źle. Najlepiej wywal te wszystkie pliki albo o nich zapomnij, odejdź od kompa na chwile i rozglądnij się po pokoju za jakimś prostym motywem jak stolik nocny, parapet, biurko czy półka z książkami. Gdy już wpadniesz na pomysł prostej scenki zaplanuj sobie wszystko, machnij na kartce jakiś szybki koncept, nie zbyt skomplikowany ale dbający o szczegóły. Teraz włączamy maxa/maye/blendera czy cokolwiek innego i zabieramy się za zaplanowaną scenkę trzymając się zasady prosto ale dokładnie i bez rzeczy zrobionych na odpieprz. Staraj się nie zaczynać niczego nowego zanim nie skończysz poprzedniej rzeczy z efektem takim jaki zaplanowałeś lub lepszym oczywiście. Naprawdę większa satysfakcje i więcej doświadczenia da Ci skromna ale dokładnie zrobiona scena która będzie cieszyć oko niż niedokończona scena wielkiej metropolii z topornymi obiektami, małą ilością szczegółów i niedopasowanymi teksturami.

Kolejna rzecz to niestety obowiązek zmuszania się. Wiadomo że czasem się nie chce modelować i teksturować każdego zeszytu na półce i wydaje się że jak załatwi się ten problem jednym boksem to też będzie gites ale zaciśnij te swoje zeby i zrób to jak należy mimo niechęci.

Założenie mierzenia sił na zamiary pasuje tez do możliwości sprzętowych. Nie zaczynaj robić sceny z milionami poly jeśli nie masz serio mocnej maszyny  bo w połowie komp odmówi posłuszeństwa i albo trzeba będzie na silę odchudzać obiekty albo zamknąć projekt. W tym przypadku przydaje się trochę game-artowych nawyków czyli oszczędzanie na wszystkim. Poćwicz czasem modelowanie z limitem, załóż sobie że zrobisz model budynku zamykając się w 3k poly i za wszelką cenę zmieść się w limicie. Wielu osobom wydaje się że jeśli coś nie idzie pod gry to można szastać werteksami na prawo i lewo ale i kompa zabijać nie ma po co i czekać paru godzin dłużej na render też nie.

fot: premasagar - flickr

Przyglądając się jakości komentarzy, opinii i ocen a właściwie ich rzetelności i wymierności w różnych społecznościówkach typu deviantart czasem sam nie wiem czy to olać, śmiać się czy walić łbem w ścianę i wyć z rozpaczy.

Serio czy tak trudno być konstruktywnym? Rozumiem że nie każdy jest znawcą sztuki i jej krytykiem z wykształcenia i absolutnie tego nie wymagam ale też zrozumieć nie mogę tej obsesji na punkcie kółek wzajemnej adoracji. Typowa sytuacja na deviancie, digarcie, evermotion, wszelkich fotoblogach i innych galeriach internetowych wygląda tak że uploadujesz dupiate zdjęcie i czekasz tylko na fale komentarzy „cudowne zdjęcie”, „śliczna fotka”, ” g8 photo”, „niesamowite”, „och jesteś geniuszem, to zdjęcie oddaje całe Twoje wnętrze” itp. Owszem jest w tych galeriach naprawdę olbrzymia ilość świetnych prac które inspirują i zachwycają i faktycznie w ich przypadku takie komentarze się sprawdzają i nie wywołują jakiegokolwiek zdziwienia lecz przynajmniej moim zdaniem podpisy tego typu pod pięćsetnym autoportretem z centralnym kadrem, lampą walącą prosto w oczy, desaturacją w szopie są troche nie na miejscu. Komentują to zazwyczaj albo znajomi autora albo „artyści” tej samej klasy jako odpowiedź za słodaśny komentarzyk w ich galerii. Taka sytuacja całkowicie mnie zaskoczyła na evermotion bo znając umiejętności autorów serwisu i naprawdę wysokiej klasy galerie kompletnie nie spodziewałem się że zobaczę tam kiedykolwiek komentarze rodem z onetu. Tam sytuacja jest jeszcze o tyle śmieszna że ludzie którzy zazwyczaj cokolwiek komentują proszą przy okazji o plik z modelem bądź tekstur. Jednym słowem konstruktywności totalne ZERO a wydaje mi się (może jestem jakiś dziwny) że jeśli jeszcze nie jest się graficznym guru całego świata to nie umieszcza się swoich prac tylko po to by je inni mogli podziwiać ale przynajmniej w dużym stopniu po to by usłyszeć coś KONSTRUKTYWNEGO, wyciągnąć wnioski i następne dzieło ukończyc na wyższym poziomie.

Jednak kompetentne ocenianie jednak nie idzie w parze z konstruktywną oceną. Tutaj swoją niszczącą siłę pokazują oceny, gwiazdeczki i inne duperelki do szybkiego pokazania co myślisz o danej pracy. Przez takie systemy owszem ktoś Cię czasem pojedzie jeśli zasługujesz ale co Ci przyjdzie po numerku 1 lub 2 w ocenie jak będzie to tylko ocena bez jakiegokolwiek wsparcia czy pokazania błędów? Nie wiem jak reszta społeczeństwa ale ja uważam że jeśli już chcesz coś oceniać to powinieneś być w stanie uzasadnić swoje sądy bo prawda jest taka że napisać „do dupy” potrafi każdy ale dlaczego i jak to zmienić już nie bardzo.

Jedno mnie pociesza, da się dalej znaleźć miejsca gdzie w razie potrzeby dostaniesz po dupie ale przynajmniej z podręcznikiem co zrobić by nie dostać ponownie. Polecam takie miejsca jak max3d.pl, cgsociety.org, obiektywni.pl, jest jescze forum3d ale to już jazda dla hardkorowców.

Co mnie najbardziej w całej tej chorej (dla mnie) sytuacji bawi to podejście niektórych osób do wyżej wymienionych witryn. Spotkałem się z poglądami że to miejsca tylko dla profesjonalistów bo każdemu początkującemu wytykają od razu błędy i taki osobnik woli się dowartościowywać na epulsach i digartach z myślą że nauczy się tam czegoś co pozwoli mu w ogóle popatrzyć na te „pro” galerie.

fot: JF Sebastian - flickr

Jak często chciałeś zrobić zdjęcia na jakimś koncercie lub wystawie ale albo nie można było wnosić sprzętu foto albo miałeś niedogodne miejsce lub po prostu wstęp był cholernie drogi? Otóż jest na to sposób!

Wszystko zaczęło się od zwykłych identyfikatorów wydrukowanych w domu na papierze do pocztówek (sic!). Potem pomysł się rozwinął i identyfikatory zaczęły wyglądać bardziej poważnie i wiarygodnie. Nawet nie macie pojęcie jakie było moje zdziwienie gdy zobaczyłem że z tym bajerem na szyi problemy z wejściem na płatne imprezy, dostaniem się do fosy pod scenę czy do centrum prasowego zniknęły.

Wszystko co trzeba zrobić to wymyślić sobie fikcyjną agencje prasową lub gazetę i zrobić coś podobnego do obrazka obok w photoshopie. Oczywiście wstawiamy swoje zdjęcie legitymacyjne, logo redakcji, trochę innych dodatków podnoszących wiarygodność np kod kreskowy i lecimy do drukarni. Gdy już wydrukujesz swoją przepustkę najlepiej ją jeszcze oddać do laminowania. Rozmiar tak naprawdę nie ma większego znaczenia, zazwyczaj takie legitymacje są wielkości dowodu osobistego ale widywałem większe. Na takim czymś oczywiście raczej ciężko byłoby wejść do sejmu czy podobnego obiektu ale osobiście sam nigdy nie doświadczyłem zmniejszonego zaufania czy odmowy jeśli nie były wymagane wcześniejsze akredytacje. Dobrze a co zrobić jeśli jednak trzeba akredytacji? To tez w sumie nie taki problem wystarczy odpowiednio wcześniej napisać do organizatorów, często na oficjalnej stronie wydarzenia jest nawet formularz do wysyłania zgłoszeń w tej sprawie. Zazwyczaj listy akredytacyjne są zamykane na 2-3 tygodnie przed imprezą więc nie można zwlekać do ostatniej chwili. W zgłoszeniu podajemy imię, nazwisko i redakcje.

Całkiem często korzystałem z takiej legitymacji, Woodstock, The Tall Ships Races 2007 w Szczecinie, RapFest, różne pikniki Rmf czy radia Z i sporo innych imprez nie było problemem.

Pamiętaj tylko by być ostrożnym, nie wiem jakie i czy w ogóle grożą jakieś konsekwencje za posiadanie i używanie takiego jakby nie było dokumentu ale jak coś się dzieje nie po Twojej myśli to lepiej daj sobie spokój i wmieszaj się w tłum.

tutorial

Przeszukując swoje starsze tutoriale stwierdziłem że ten się może komuś przydać. Tutorial nie skupia się na modelowaniu ani materiałach, pokazuje jedynie jak szybko ustawić światła by dać renderowi efekt zdjęcia ze studia fotograficznego.

Tutorial przygotowałem w 3dsmaxie przy użyciu  vraya ale zasada jest taka sama przy wszystkich rendererach i środowiskach.

A tutaj wersja HiRes http://rapidshare.com/files/81315479/1_Studio_Lighting.wmv.html

fot: eNil - flickr

Każdy zaczyna swoją przygodę z grafiką w inny sposób – to oczywiste, ale problemy i trudności napotkane po drodze zazwyczaj są wręcz identyczne u każdego. Polegając na własnych doświadczeniach oraz relacjach znajomych grafików postaram się przekazać kilka rad które może pomogą Wam w ominięciu niektórych pułapek.

Wszystkie porady wypisane poniżej nie są uporządkowane według jakichkolwiek reguł więc nie sugeruj się ich kolejnością jako wskaźnikiem ważności itp.

1. Przypatrz się otaczającej Cie rzeczywistości. Zwróć uwagę że nie znajdziesz tam rzeczy „idealnej”. Popatrz na ekran swojego telefonu czy laptopa, okno, butelkę czy cokolwiek innego co odbija światło nie rozpraszając go przy okazji i zauważ że refleksy nie wyglądają jak na idealnie płaskiej powierzchni. Taka sama sytuacja jest z podłogami (o których jeszcze szerzej napisze w dalszej części), stołami, ścianami itd. Generalnie chodzi o to iż nic nie jest idealne, nic nie jest idealnie płaskie lub okrągłe, dwie rzeczy pozornie takie same jak 2 kartony mleka nigdy nie są identyczne. To jest jedna z podstawowych zasad tworzenia fotorealistycznych scen, musisz po prostu zdać sobie sprawę że by coś było doskonale realistyczne muszą być tam uwzględnione niedoskonałości naszego świata.
2. Staraj się nie traktować detali jako rzeczy które są małe i i tak nie będzie ich widać, jednak w tej kwestii trzeba znaleźć złoty środek bo faktycznie nie ma sensu tworzenia spawów na rurach oddalonych o 100m od kamery, przy 25m można już to załatwić tekstura ale przy bliskich odległościach wypada już je wymodelować. Dochodzimy tu do ważnego tematu czyli tekstur. Staraj się ozywać ich raczej sporej ilości, metalowe, pordzewiałe i lekko powyginane drzwi nawet gdy jako model będą zwykłym prostym boxem ale nałożysz na nie ładnie dopasowaną mapkę koloru do tego pasującą do niej mapę refleksyjności i ich rozmycia, wszystko dobrze uwypuklisz bumpem który wciągnie zardzewiałe elementy głębiej niż reszta powierzchni to serio otrzymasz zadowalający jak nie oszałamiający efekt. Tutaj odsyłam do strony arroway gdzie znajdziesz świetne tekstury oraz doskonałe przykłady tego o czym pisałem przed chwilą. Wracając jeszcze do całego zagadnienia szczegółowości sceny pamiętaj że tak naprawdę by była ona realistyczna musi w nią uwierzyć i Twoja świadomość i podświadomość. Częściej ktoś Ci powie że w scenie coś nie gra bo będzie mu podświadomie brakowało małego choćby zacieku przy rynnie lub sensownego i jednolitego połączenia kilku elementów przez ładne tekstury niż jeśli model samochodu który tam wstawisz będzie nie do końca zgodny z oryginałem. Dlatego też naprawdę mocno skup się nad detalami zwłaszcza jeśli robisz brudną scenę i poświęć trochę czasu na wszystkie śmieci i tego typu rzeczy.
3. Nie polegaj na opinii rodziny bądź rodziny, userów naszej-klasy czy innych fotek. Niestety są to ludzie którzy zazwyczaj nie mają pojęcia o grafice i raczej podobać będzie się im wszystko co tylko zrobisz. Znajdź sobie forum internetowe gdzie zaawansowani graficy będą mogli Ci napisać sporo konstruktywnych komentarzy i nie zrażaj się nimi bo na początku będą ostre ale przynajmniej będziesz wiedział co robisz źle. Totalnie odradzam tutaj digarta, deviantarta, evermotion i inne tego typu wytwory bo mimo że znajdziesz tam rewelacyjne grafiki to niestety poziom komentarzy jest wręcz depresyjny i usłyszenie czegoś innego niż „super” jest naprawdę nie lada wyzwaniem.
4. Przed rozpoczęciem pracy przygotuj sobie nawet najbardziej ogólny koncept tego co chcesz osiągnąć i zaopatrz się w tony zdjęć referencyjnych na których będziesz mógł się wzorować. Gdy modelujesz samochód rób to zawsze na blueprintach, gdy modelujesz człowieka to też przyda się parę zdjęć które wykorzystasz jako plany. Trzymaj się swojego konceptu bo tworzenie z głowy rzadko wychodzi nawet najlepszym.

fot: penmachine - flickr

Sporo osób zastanawia się jaki sprzęt wybrać na początek. Wiem że jest to trudna decyzja bo nie często dysponujemy budżetem wystarczającym na spełnienie wszystkich zachcianek. Postaram się trochę konkretniej doradzić  w zakresie kupna sprzętu niż w poprzednim poście.

Jak dla mnie jedna z ważniejszych zasad czyli body nigdy używane chyba że z bardzo zaufanych rąk. Już tłumacze dlaczego macie się wystrzegać body z allegro jak ognia. Jak wiadomo lustrzanka od kompaktu rożni się tym że  ma najzwyczajniej w świecie całkiem sporo ruchomych elementów które oczywiście nie są wieczne. Nie pamiętam teraz jaką żywotność migawki ma mój aparat ale na pewno nie jest to ilość powalająca. Owszem, czasem ktoś używa swojego 50D tylko do fotografowania na urodzinach swojego dziecka i nigdy więcej nie wyciąga sprzętu z torby/pudełka ale to sytuacja bardzo rzadka. Najczęstszymi sprzedawcami używanych body i to tych z górnych półek są reporterzy którzy jak wiadomo nawalają seriami jak z karabinów a przy szybkości lepszych modeli to liczcie sobie od 5-10 klatek na sekundę. Po roku ostrej eksploatacji naturalne jest pogorszenie się stanu tych ruchomych elementów od jazdy tam i z powrotem 10 razy na sekundę 4 godziny dziennie. Myślicie pewnie że wystarczy popatrzeć na stan zewnętrzny by ocenić czy aparat był mocno używany czy też nie ale niestety nic bardziej mylnego. Zaobserwowałem to po raz pierwszy gdy robiłem zdjęcia na jednej konferencji prasowej, otóż sporo reporterów z już lepszymi aparatami miało je dokładnie oklejone cienką folią tak by nie pozostawić na obudowach przetarć czy większych rys.

Lista rzeczy które moim zdaniem można spokojnie kupić używane:

• Torba
• Grip
• Filtry
• Karty
• Statywy

Rzeczy które możemy kupowac używane ale już nie tak spokojnie

• Lampy – upewnij sie dokładnie czy nie była nigdy zalana bądź przegrzana
• Obiektywy – ostro potestuj czy  AF działa poprawnie i soczewki nie są poluzowane

Zestaw dobry na start nie najtańszy ale raczej na ładnych parę lat w zupełności wystarczający:

CANON EOS 50D + 18-55mm IS

SIGMA AF 70-300mm f/4-5,6 DG APO

798,00 do 1035,00 zł

140,00 do 249,00 zł

fot: brtsergio - flickr

Jako iż już parę ładnych lat fotografuje uznałem że mogę się podzielić swoimi przemyśleniami ze światem.

Zaczynając od początku (czyli teraz część dla początkujących;]) zachwycała mnie chyba w ogóle najbardziej fotografia makro (chyba z resztą jak każdego kto zaczynał), więc jak Ci co tak samo zaczynali wiedzą jest to raczej  nie najlepszy sposób na początki focenia a przynajmniej dający chyba najwolniejsze rezultaty jeśli chodzi o naukę (mam nadzieje że akurat w tej kwestii nie mam jakiegoś szczególnie oryginalnego światopoglądu i większość przyzna mi racje). Dletego jeśli właśnie zastanawiasz się nad zakupem swojej pierwszej lustrzany ale nie masz kasy na super makro szkło to myślę że powinieneś się nawet cieszyć z tego faktu a jeśli masz za wiele kasy proponuje albo kupić lepsze body, gripa, jakieś tele z ładnym światłem lub ostatecznie lampę ale nie zabawki specjalnie do makro. Z tej makro mani udało mi się w sumie wybrnąć chyba dopiero wtedy gdy poczułem co to portrety na 200 mm w pięknym wtedy dla mnie 350 D Canona. Właśnie, tak serio i totalnie wbrew mojemu sumieniu mówię Ci nie patrz na to czyje aparaty są tańsze, jakiego 20 lat temu miał Twój ojciec albo której firmy ładniejszy. Przy wyborze firmy staraj się patrzeć pod kątem tego czy któryś z Twoich znajomych nie ma lustrzany z kilkoma szkłami którymi ewentualnie moglibyście się wymieniać, w takim wypadku patrz raczej z systemem jaki on ma chyba że to jakiś pentax lub inny dziwny wytwór którego moja świadomość nie jest w stanie zaakceptować.

No dobra dosyć tych ciągłych rad, czas posunąć historie trochę do przodu.Gdy po jakimś czasie udało mi się dostać własnego 350 (którego prawdę mówiąc mam do tej pory) z niestety marnym standardowym obiektywem znajomy zainteresował mnie reporterką. To w sumie rzecz którą polecam na taki daleki początek, fajnie jest focić na koncertach, zazwyczaj wiele się dzieje, jest ładne światło i generalnie zdjęcia prawie zawsze wychodzą ładnie a i ma się okazje poćwiczyć szybkie i efektywne kadrowanie co jak dla mnie jest cholernie przydatną umiejętnością gdy masz chwile na wciśnięcie spustu i zbyt wyjątkowy moment by to potem ciąć i kadrować zbyt drastycznie  na kompie. Co do tych wszystkich koncertów i podobnych imprez nie myśl że dostać się do fosy czy miejsc tylko dla prasy jest ciężko, wystarczy zrobić sobie coś na kształt plakietki prasowej i wcześniej napisać do organizatorów z prośba o akredytacje (serio działa).  Idąc dalej udało mi się opanować kolejną przydatną rzecz a konkretnie automatyczne dostrzeganie ciekawych kadrów bez patrzenia w wizjer i uwierz jak się tego wyuczysz to i baterii i nerwów a i czasem sporo siły zaoszczędzisz myśląc przed zrobieniem czegokolwiek (chyba że sytuacja serio wymaga napierdzielania seriami z nadzieją że choć jedno przebiegnięcie migawki będzie w odpowiednim czasie).

I tu dochodzimy do momentu gdzie reporterka przestała być moją ulubioną dziedziną na rzecz portretów i krajobrazów. Stało się to chyba głównie dla tego iż tak jak mówiłem wcześniej prasówka szczególnie koncertowa aż taka trudna nie jest (tak na prawdę to mało innych jej odłamów próbowałem więc nie chce za bardzo uogólniać) więc wszystkie te zajęcia oko cieszyły ale  mało w nich oryginalności było. Natomiast w portrecikach i widoczkach mogłem trochę bardziej poszaleć z moją inną pasją czyli Photoshopem i za cholerę się nie zgadzam ze stwierdzeniem że szop zabija zdjęcia i jest ratunkiem dla ich dupiatej części. Ci co tak mówią a nie maja styczności z fotografią widocznie nie widzieli naprawdę dobrych tuningów na fotach, bo tak naprawdę wielką frajdę i satysfakcję daje możliwość przemiany zwykłego, poprawnego zdjęcia jakieś łąki czy pola w obraz który tylko w Twojej wyobraźni istniał i nie mógł się stać realny tylko przez jakieś naturalne/fizyczne ograniczenia.

Jeśli dotrwałeś aż do teraz to mam nadzieje że albo już to wszystko wiesz i jesteś świetnym fotografem więc chętnie zobaczę Twoje zdjęcia albo dopiero zaczynasz i czegoś się dowiedziałeś i nigdy nie będziesz się bał przesuwać barier fotografii dalej.

Polecam kilka strona które moim zdaniem powinien znać każdy ale niestety nie są aż tak popularne jakby się można spodziewać.

• obiektywni.pl
• dpreview.com

Pierwszy inauguracyjny post więc chyba wypada coś napisać z tej okazji. Witam zatem wszystkich obecnych, dziękuje za przybycie i proszę usiąść.